Verhalen

Mijn verbond met ome Wiggert Lont

Geschreven door Hayke Burghout op 26 oktober 2017

De mooiste plek voor mij op Wieringen…? Ik twijfel. Twijfel tussen uitzicht, beleving en nostalgie… Er zijn heel veel plekken op Wieringen die mij dierbaar zijn. Waar ik een verhaal heb. Mijn eigen plek bijvoorbeeld, aan de Elft, die door veel mensen in de volksmond 'Boven Elft' wordt genoemd, maar dat niet is. Mijn Elft is de Elft ten zuiden van de N99. Ik woon er al mijn hele leven, met uitzondering van twee jaar. Veertig jaar dus al inmiddels! Ik ga er naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer weg.

En dan heb je Kerkplein nummer 25. De plek waar mijn ouders begonnen met de boekhandel en de drukkerij. Nou ja, niet helemaal waar… Mijn vader begon de drukkerij vanuit ons huis, aan die Elft… ;-) Toen het meer werk werd dan hobby, verhuisden ze naar het Kerkplein. Niet direct naar de twee witte pandjes (27-28), maar eerst naar nummer 25. Ome Wiggert deed de verbouwing. En dat is waarom ik nu een verhaal kies over deze plek.

Ome Wiggert is belangrijk voor mij. Hij was de broer van mijn opa Reijer Lont. Niet getrouwd en woonde bij ons in huis. Weliswaar in zijn eigen verblijf, maar toch aan ons huis vast. Hij was altijd heel dichtbij. Ome Wiggert was van beroep timmerman. Een heel bekwame. Maakte alles precies op maat, was secuur. Had maar een paar spijkers nodig om het geheel te fixeren, de rest paste gewoon. Hij was de man die de mooie gevel van het pand aan Kerkplein 25 tevoorschijn heeft getoverd. Ergens in de tijd is er een stuclaag overheen gezet, dat gebeurde wel vaker. Maar goed, mooi is anders, moet ook hij gedacht hebben toen hij aan de klus begon. Mijn moeder heeft er laatst een paar foto’s van teruggevonden. Als ik er langs rij en ik ben er alert op, dan moet ik altijd even aan hem denken. Mooie historie zo. Mijn historie.

Ome Wiggert overleed in 1982, na een zwaar ziekbed, bij ons in huis. Ik heb hem maar zeven jaar gekend, maar ergens was er een verbond. Ook al was ik nog te jong om het te begrijpen. Mijn zoon is naar hem vernoemd. Hij heeft zelfs het huis gebouwd waarin ik nu nog woon.. Ik zit het liefste in het stoeltje wat hij heeft gekocht van zijn eerst verdiende geld. Dat staat bij mij in de huiskamer. Ik kijk er op mijn tablet naar mijn favoriete serie op Netflix. Tijden veranderen, maar het sentiment blijft. Dat geeft een plek een bepaald gevoel en daar zijn mooie verhalen over te vertellen. Jullie verhalen. Ik ben er erg benieuwd naar…!




Deel op Facebook