Verhalen

Mijn jeugd op Wieringen

Geschreven door Janco Schat op 19 november 2017

Mijn jeugd heb ik op Wieringen doorgebracht, om precies te zijn ben ik in Hippolytushoef geboren. Een hele mooie fijne jeugd heb ik daar beleefd.

Mijn grootvader (Klaas Schat) was commandant bij de brandweer en chauffeur op de ambulance. Zodoende woonde hij op het gemeenteterrein aan de Parklaan. Ik weet nog dat aan het woonhuis de garage zat waarin de beide brandweerwagens stonden, eigenlijk was het één grote brandweerwagen en één brandweerbusje. Achter deze garage stond een garagebox waarin de ambulance stond. Verder op het terrein had je de opslag van o.a stenen en zand en nog wat gebouwen. Voor ons was het gemeenteterrein een hele mooie plek om te spelen. Overal mochten we met toestemming van opa spelen, behalve in de garagebox waar de ambulance stond. Dat was altijd verboden gebied voor ons. Als je het aan opa vroeg, dan mocht je wel altijd even in de brandweerwagens achter het stuur zitten en dat was wel elke keer een hele belevenis. Als opa een controleronde langs de campings moest maken i.v.m brandveiligheidscontrole, dan mochten wij altijd mee. Mensen kinderen, wat voelden wij ons dan stoer in die grote brandweerwagen. Een hele mooie tijd was dat, helaas is opa in 2008 overleden en oma in 2017.

Ook in het nieuw gebouwde zwembad "De Venne" hebben we menig uurtje doorgebracht. Ik spreek dus over het nieuw gebouwde zwembad omdat in de beginjaren van mijn jeugd het zwembad nog niet bestond. Later werden we groter en waren we veel bij de dijk achter de Marskeweg te vinden, in de winter met de slee van de dijk afglijden en in de zomer vissen in de dijksloot. Op een gegeven moment werd de dijk op "Delta hoogte" gebracht en we keken onze ogen uit naar de grote vrachtwagens die daar zand kwamen brengen. Regelmatig waren we daar te vinden en van sommige chauffeurs mochten we soms een klein stukje in de cabine meerijden.

De jaren verstreken en ik vertrok van Wieringen, maar bleef wel in de buurt wonen. Nog dagelijks zijn wij op Wieringen te vinden en ooit gaan we er zeer zeker weer naartoe verhuizen. Inmiddels is onze dochter ons al voor gegaan en heeft samen met haar man een huisje in Den Oever gekocht. Het is een feit dat wanneer je van Wieringen afkomt, dan blijft dat mooie voormalige eiland een speciaal plekje in je hart behouden.

In 2009 ben ik als tankwagenchauffeur betrokken geraakt bij een zeer zwaar ongeval, waarbij helaas iemand is overleden. Ons leven stond vanaf dat moment helemaal op z'n kop. Vooral in de weken na dat ongeval waren wij veel bij de dijk op Wieringen te vinden. De stilte die we daar vonden bracht weer rust in mijn chaotische hoofd. In die periode werd mij door een hulpverlener geadviseerd om dingen van mij af te gaan schrijven. Dit advies heb ik toen opgevolgd en wat toen als traumaverwerking begon, dat is nu uitgegroeid tot een hobby.

Nu schrijf ik veel gedichten en verhalen, sommige gaan over Wieringen. Wieringen heeft namelijk met zijn dijken, weilanden, dorpen en eigen karakter zoveel te vertellen. Vaak lopen we met onze honden langs de dijk te wandelen en dan bedenk ik weer een verhaal of gedicht om te schrijven. Ik weet zeker dat menig bewoner van Wieringen ook een eigen verhaal zal kunnen vertellen over een gedeelte van dit mooie gebied. Persoonlijk zou ik meer mensen willen vragen om ook een verhaal over een stukje van Wieringen te schrijven. Op die manier kunnen we voor buitenstaanders of onze (klein)kinderen een mooi beeld over onze woonomgeving vormen waarin wij zijn opgegroeid. En geloof me: het hoeft echt niet perfect geschreven te zijn, maar het schrijven van een verhaal op zich is al zo leuk om te doen.

Gedicht:

Op het dek van zijn kotter staat een oude visserman, zijn hand streelt de reling.
Zijn huid is gebrand door de zon en in zijn oor glinstert een gouden oorring.
Heel zijn leven heeft hij al vele uren op zee gevist en menig zee bevaren.
Hij respecteert met eerbiedigheid de diepte der zee en kent zijn talloze gevaren.

Even draait hij zich om en over de reling verschuift voorzichtig zijn grote hand.
Zijn blik glijdt terug naar de achterliggende kust van zijn geliefde 'Wieringer' eiland.
Al zijn hele leven lang is hij met een viskotter op de open zee te vinden.
Ondanks alle gevaren op zee, zou een baan aan de wal hem nooit kunnen binden.

Voor een fractie van een seconde draven er nu allerlei gedachten door zijn hoofd.
Met zijn hoofd schud hij van 'nee', hij heeft immers zijn leven aan de zee beloofd.
Het liefst slijt hij zijn leven stil en alleen op zijn vertrouwde gevaarlijke open zee.
Wel draagt hij zo in de loop van de tijd al heel veel gedachten en verhalen met zich mee.

Janco en Marja Schat




Deel op Facebook