Verhalen

Het Dubbeltjeszand

Geschreven door Henry Verbiest op 23 december 2017

Tsja, wie kent het niet eigenlijk? Nou, niemand dus en daarom zal ik er over verhalen want het moet maar eens de wereld in.

Oosterland op Wieringen in de 50er jaren

Ik ben er geboren maar niet getogen want op 7-jarige leeftijd verhuisden wij naar Hippolytushoef. Toch zijn er in die 7 jaar dingen gebeurd die een onuitwisbare indruk op mij achterlieten op bepaalde plekken in Oosterland.

Mijn opa Nijs, een gepensioneerde steenzetter, kluste op zijn ouwe dag wat bij op de boerderij van Boer Kool aan de Akkerweg. De gewoonte in die dagen was om op zondags, in het nette pak, bij de boer en de boerin om de koffie (en zo) te gaan.

Opa Nijs woonde in bij zoon Henk en schoondochter Jopie Verbiest aan het MUZ park. Die 2 gingen ook mee om de koffie (en zo). Er waren ook al (klein)kindertjes, pakweg 5 of 6, ikzelf was nummertje 4, en die moesten natuurlijk ook mee maar… hoe kreeg je die allemaal in zo’n klein huiskamertje? Niet dus en er moest dus een list verzonnen worden.

Die werkte als volgt;
Als we zondags aan kwamen lopen bij de boerderij gooiden ze stiekem een dubbeltje in een hoop scherpzand voor aan de weg en zeiden dan quasi verbaasd, Hee, daar ligt een dubbeltje en… misschien liggen er nog wel meer. Gevolg… De kindertjes doken zoekend in het scherpzand en waren zoet.

De oudjes deden rustig dat waarvoor ze kwamen, koffie (en zo). En dat alles kostte maar een dubbeltje.

Dat plekje op Oosterland, het dubbeltjeszand in de Akkerweg, is dus mijn plekje op Wieringen.






Deel op Facebook