Verhalen

De geboorte van mijn jongste broer

Geschreven door Alfons Verbiest op 8 november 2017

Ik ben al sinds 1965 weg van Wieringen en heb er dus niet zo heel veel dingen meegemaakt. Maar wat ik me goed herinner is de dag dat mijn jongste broertje geboren werd. Dit gaf nogal wat problemen.

Niet voor mijn moeder maar meer voor mezelf. Ik was in 1958 tien jaar en had nog geen voorlichting gehad. Ik wist alleen dat mijn moeder een kindje ging krijgen en daar was ik bij nodig. Nou ja... schijnbaar had Ma me die dag niet naar school laten gaan en ik moest van haar mijn vader van zijn werk halen. Die was steenzetter op de Afsluitdijk en werkte ongeveer 1 km voorbij het monument. Hij was uit voorzorg de laatste dagen met de fiets gegaan i.p.v. de auto van Piet Klein. Ik op mijn eigen fietsje voor die belangrijke taak op pad. Wist ik veel.

Eerst in Den Oever op mijn gemak wezen kijken bij de visafslag en de spuisluizen. Vond ik altijd leuk om daar te zijn. Verder gefietst en toen mijn vader me zag terwijl ik de dijk omhoog klauterde zat hij ongeveer 3 seconden later op zijn fiets. Zo, die was snel. Ik kon hem met de grootste moeite bijhouden en ik weet nog dat ik dacht “wat kan die 'ouwe' man hard fietsen". Vijf keer zo snel als op de heenweg waren we weer in Oosterland. Ik moest in de bijkeuken wachten en Pa snelde naar binnen. Nog net zonder fiets, dat wel. Even later hoorde ik een harde gil van mijn moeder en schrok me wezenloos. Pa kwam weer en zei dat ik naar tante Nel en ome Cees van der Made moest gaan. Zij wisten wel waarom. Ik zat onderweg biddend en smekend op mijn fietsje dat mijn moeder alsjeblieft niet dood zou gaan. Dat dacht ik als niet voorgelicht jongetje echt. Wist ik veel.

In Den Oever werd ik enigszins gerustgesteld en tante Nel maakte 2 sneetjes brood voor me klaar. Een dubbele snee brood met dik boter en een dikke laag stroop erop. Dat kan hij wel gebruiken was waarschijnlijk de gedachte van tante Nel. Dat heeft ze geweten. Van de zenuwen kotste ik de hele tafel onder. Dat was toch een beetje te veel van het goede.

In Oosterland is verder alles goed gegaan gelukkig. Moeder bleef leven en ik had er een broertje bij.




Deel op Facebook