Verhalen

Een verre ontmoeting

Geschreven door Bart Verbiest op 25 oktober 2017

Mijn vader reed vroeger graag de toeristische route op Wieringen. Nooit gingen we in een rechte lijn naar huis, vooral niet wanneer we van de A7 kwamen. Steevast reden we door Den Oever om uiteindelijk rustig door Oosterland te tuffen.

Telkens weer hoorden we over het MUZ-park (Maatschappij ter Uitvoering van de Zuiderzeewerken), de hond die ze op een koe vonden lijken, de ‘propellertjes’ van de bomen die door het open dak van de bus werden gegooid. Maar wat mijn vader zeker nooit vergat aan te wijzen was het huis waarin hij was geboren. In mijn ogen stelde het niet veel voor. Een klein huisje, niet bijster bijzonder. Ik luisterde daarom ook maar half.

Het was pas jaren later dat ik met mijn vader een bezoek bracht aan het Monument op de Afsluitdijk. Voor een schrijfproject had ik wat vragen over de bouw van de dijk en mijn vader scheen er van alles van te weten. Daar op die plek kwamen vele verhalen naar voren. Over mijn overgrootvader Nijs Verbiest, die door half Nederland was getrokken met 8 kinderen. Steeds maar ander werk achterna, waarbij mijn overgrootmoeder overleed aan longontsteking ter hoogte van Medemblik. Vanwege zijn status als weduwnaar en zijn beroep als voorman bij de bouw van de dijk, kreeg Nijs Verbiest een arbeiderswoning toegewezen. De woning stond in Oosterland, met daar tegenover houten barakken waar de meeste arbeiders in sliepen.

Opa Nijs leeft nu in mijn gedachten voort omdat mijn vader over hem heeft verteld. Op een bijzondere manier hebben we elkaar kunnen ontmoeten, lijkt wel. Het huisje waar mijn vader levendig over kon vertellen zie ik niet meer als klein of niet bijzonder. Het gaf Nijs en zijn kinderen warmte en veiligheid, na vele omzwervingen. Als ik er nu langs kom - met mijn eigen kinderen in de auto - lijkt het huis iets groter en gezelliger dan vroeger.

Na ons bezoek aan de dijk reden we terug op mijn verzoek langs het MUZ-park. Het was op die plek dat ik begreep dat ik voortaan beter zou moeten luisteren. En als ik niet tot dat simpele inzicht was gekomen, zouden de herinneringen aan opa Nijs en al die anderen ooit sterven met degene die er bij waren geweest.

Ik besloot om de verhalen van onze familie de aandacht te geven die ze verdienden. Met elkaar werkten we aan een prachtig boek die vol staat met verhalen, foto’s, brieven, schilderijen, gedichten, liedjes en tekeningen. Ik kan het iedereen aanbevelen om hier iets mee te doen. Het hoeft niet persé volledig of op volgorde te zijn. Of op een professionele manier geschreven. Het is juist ieders toon en manier van schrijven die het boek extra persoonlijkheid geeft.

Via deze site zoeken we naar de verhalen van alle Wieringers. Wat betekent het om Wieringer te zijn? Welke verhalen leven er allemaal en waar hebben ze zich afgespeeld? Het zijn juist ieders herinneringen die ons anders gaan laten kijken naar de locatie op Wieringen waar je over kiest te vertellen.

Ik ben benieuwd.




Deel op Facebook