Verhalen

De houtjes van opa Cees

Geschreven door Cees Rotgans op 25 december 2017

Hallo, ik ben Cees Rotgans. Geboren op 1985 te westerland. Mijn herinnering van vroeger van Wieringen is toch wel het schaatsen. Buiten op natuurijs ( wat nu bijna ondenkbaar is) op de slootjes, het Amstelmeer, Hofmanshaven en natuurlijk mijn favoriete ijsbaan “ IJsclub Westerland”.

Ik denk dat ik 5 jaar was en m’n eerste houtjes kreeg van mijn vader, Jan Rotgans. Die waren van mijn opa Cees Rotgans geweest. Die moesten wel goed schaatsen, want opa Cees was vroeger heel goed op de skaats zei die ouwe. Mijn zus Petra kreeg ook houtjes. Zo konden wij - als op de slootjes dik genoeg ijs lag - aan de Koningsweg tegenover onze boerderij eerst even oefenen totdat de ijsbaan open ging. Zo kon mijn moeder Fenna en oma Johanna (die naast ons woonde) ons goed in de gaten houden vanaf de boerderij. We vonden ’t prachtig.

Toen ging de ijsbaan westerland open. Wat waren we zenuwachtig om te schaatsen op de voor ons ‘grote ijsbaan’. Mijn vader was veel op zee , maar als hij ff tijd had ging ‘ie met ons mee te skaatsen.

Het was 06.30 uur in de morgen. Petra en ik waren al wakker, want we gingen schaatsen :)

Eerst oma maar eens wakker maken. De ijsbaan ging open om 09.00 uur in de morgen. Ik, mijn zus, oma en mijn moeder stonden er 10 minuten voordat ’t open ging.

Tussen de middag moesten we ff naar huis om even wat te eten van oma. Liever bleven we natuurlijk op de ijsbaan, maar oma had een lekker kommetje snert voor ons gemaakt om ff goed op te warmen, dus dat maakte een hoop goed. Direct na het eten weer terug.

Die tijd heb ik zo genoten. We vonden ’t ijs geweldig en waren dag in dag uit op het ijs.

1990 werd mijn broertje Joop geboren. Toen hij oud genoeg was namen we hem ook mee. Eerst trokken wij Joop mee op de slee. Later kreeg hij ook de houtjes van ome Joop (broer van Opa Cees). We hadden het Joop snel geleerd. Hij ging als een speer over het ijs.

1995. Mijn zus en ik waren toen al oud genoeg om zelf naar de ijsbaan te lopen. We liepen achter de boerderij over het weiland en via de betonweg naar de ijsbaan. We mochten nu ook tot ’s avonds laat schaatsen, dat deden we dus ook. We bleven net zolang tot de mensen van de ijsclub ons vertelde dat we maar eens naar huis moesten gaan omdat ze de lichten uit gingen zetten.

Toen de ijsclub vertelde over schaatswedstrijden en Wieringer kampioenschappen werden we zo blij. En oh wat was dat spannend. Mijn zus ging eerst. Na een spannende wedstrijd werd ze 1e van de meiden. Wat was ik trots op haar! Maar toen moest ik nog, gelukkig schaatste ook ik goed en werd ook 1e van de jongens. Toen moest onze - toen nog kleine - broertje Joop, ook die werd eerste! Wat was dat leuk.

Ook de ijsclub vond dit zo leuk hoe wij als Rotganzen het zo goed deden op de schaatsen.

Dus besloten ze om mij een schaatspak te schenken vanuit IJsclub Westerland.

Ik ben Jaap Bregman er nog steeds dankbaar voor. Wat vond ik ‘m mooi. Ik voelde me als Rintje Ritsma op het ijs :)

De jaren erna zijn we doorgegaan met trainen bij het Zwanenwater bij Jan Pronk. Hij hielp ons met onze schaatstechnieken. We schaatsten steeds beter. En deden het vaak heel goed met wedstrijden.

Maar toen gebeurde er iets heel ergs. Ik werd geen 1e maar 3e op de Wieringer kampioenschappen… Daar kon ik slecht tegen en heb me een week niet laten zien op de ijsbaan :)

Toen ik puber werd, vond ik meiden, drinken en roken op dat moment belangrijker dan schaatsen.

Ik ben nu 32 jaar en dik 100 kg, dus heel snel schaatsen doe ik niet meer. Ik ben getrouwd en heb 2 kinderen. Maar jammer genoeg kan ik ze niet meegeven wat mijn ouders mij wel mee hebben kunnen geven, omdat er gewoon geen natuurijs meer is. We blijven hopen.




Deel op Facebook