Verhalen

Anders op Wieringen

Geschreven door Cazimir Maximillian op 31 oktober 2019

Het was al zo'n raar gevoel om je anders te voelen op Wieringen. Zo'n gevoel dat je van een ander planeet komt. Je bent misschien net vier of vijf jaar een deelgenoot van deze aardbol en je voelt dat het toch anders is. Mensen praten anders tegen je, behandelen je anders. Waarom word ik nou toch zo vaak uit de klas gehaald door zo'n hele vervelende nare vrouw die allerlei woord en beeldspelletjes met je wilt ondergaan, en een ander niet? Waarom ik dan? Ik was nou net zo lekker aan het spelen in de pauze en maakte net van de kleine gelegenheden gebruik dat ik voelde dat ik erbij hoorde. Iemand wou net een traktatie uitdelen omdat hij jarig was, maar daar heb ik niks van kunnen eten. Ik herinner me nog wel goed wat voor traktatie het was: een geglaceerde egel, gemaakt van chocoladecake, met stekels van muntstokken. Maar binnenkort was het toch vakantie. Dan zou ik met mijn moeder een paar dagen naar het ouderlijke (vakantie) huisje in Amsterdam gaan en dan zou ik kunnen spelen met twee buurtgenootjes... En met die "stomme" meisjes.

Op een dag leek daar tot mijn grote opluchting verandering in te komen: Er zat daar zo'n jongen in de klas... met een andere huidskleur. Eindelijk, er was iemand nog "anderser" dan mij. Ik was niet langer de enige die die vreemde woord en beeldspelletjes moest doen tegenover zo'n nare vrouw; waarvan ik niet wist wat ze allemaal met de informatieontvangst deed. Nee, die rare jongen, met die andere huidskleur zat nu ook in datzelfde kamertje. Die rare jongen zijn woede op een wel hele opvallende manier uitte; door op zijn vinger te bijten terwijl hij schold en vloekte. En hij had dan ook nog zo'n vreemd staartje... en was ook nog amper te verstaan.

Wat waren dat toch heerlijke heroïsche momentjes, om deze vreemde jongen, samen met alle eerste en tweede klassers te belagen, te bespugen, te schoppen, te slaan. En hij maar op zijn vinger bijten. Ja, dat voelde goed. Want eindelijk was ik niet meer degene die anders was en anders werd behandeld. Ik moest namelijk gebruik maken van die kleine momentjes dat ik als normaal werd beschouwd. Ik moest namelijk nog zes jaar op deze school zitten.

Naderhand was het wel duidelijk. Het probleem lag volgens het schoolbestuur niet bij ons; maar bij deze rare zwarte jongen. Wij waren namelijk normaal... dus ik ook. Mag ik mezelf even prijzen dat hij niet naar zo'n instelling is gebracht, maar ondanks alles, tussen de normale kinderen op school zit.

Maar die ene keer, dat er een verstandige juffrouw was die op een vroege zomeravond besloot om ouders bij elkaar te verzamelen en met de klas bij die jongen op bezoek te gaan, was een avond om nooit meer te vergeten. De juffrouw had zo'n stationwagen. Zo'n glijbaan-ding. Ik weet dat nog goed, mijn moeder voorin, en twee klasgenoten naast me op de achterbank, met nog enkele auto's voor en achter ons... naar Den Helder... Naar die vreemde jongen met die kleur... Hij zat in zo'n gebouw dat de Troebadoer (zo schreef je het toch?) zat, ofzoiets. Ik herinner me zo'n gymzaal, een man die kunstjes deed in een rolstoel, en dat die jongen met die andere kleur onder de panne zat en een stuk rustiger was dan op school. Hij was... Ja, meer zichzelf...

Maar eenmaal terug op school, begon het weer. Ik weet nog wel goed, die keer dat we voor het eerst met de touringcar op schoolreisje gingen; naar zo'n recreatiepark met zo'n stoomtreintje. Die keer dat ik met mijn klasgenoten in een wagon zat en dat ik die donkere jongen daar vanachter de hekken alleen zag rondlopen. Het gaf weer zoveel voldoening. Het was weer dat kleine momentje dat ik erbij hoorde in plaats van dat ik werd buitengesloten.

Er zijn vele jaren verstreken en ik ben tot nu toe nog de enige die als vriend contact heeft met deze donkere jongen. Ja, diegene die op zijn vingertje knaagt als hij boos wordt. Na jaren zocht ik hem weer op in de Achterhoek en het was een grote verrassing om zo'n vechter tegenover me gehad te hebben. Aanwezig geweest op zijn bruiloft. Hem geholpen bij persoonlijke problemen. Hem op visite laten komen bij mijn huis in Amsterdam; ritueel roti eten, en vervolgens de stad afwandelen, een uitstapje naar Antwerpen, horen over zijn vaderschap...

"Oh, ja, die *knaagt aan vinger en imiteert zijn geluidje.*" Hoor je anno 2019 nog, van de leeftijdsgenoten. Ik kan concluderen dat de tijd voor sommigen echt stil is blijven staan...

...niet alleen de eeuwige puberteit, kleinburgerlijkheid, vreemdelingenhaat en sensatiezucht...

....maar zelfs 40-45, met wat er vorige week eindelijk naar boven is gekomen. Tien jaar te laat.

Maarja in 2009 was onze anderssoortige vriend Danny een belangrijker nieuwsitem. Die hielp namelijk de bakken met zoutjes leeg te maken tijdens een gemeentevergadering, terwijl de ijsballen door de ramen vlogen en de hakenkruizen op de muren werden getekend.

Maar... terug naar het anders zijn. Dat is beter dan blijven hangen in angst om anders gevonden te worden.

Wieringen bloeit van de natuur. Maar het zou zo mooi zijn om ook alle mensen en vormen en kleuren te kunnen laten bloeien. We hebben al zo'n kleine populatie.




Deel op Facebook